Archive for the Stanisława Walasiewiczówna Category

Pragniemy olimpijskich sukcesów

Posted in Berlin 1936, Biegi, Dyscypliny i konkurencje, Igrzyska olimpijskie, Ludzie, Stanisława Walasiewiczówna with tags , , , on Lipiec 30, 2012 by prussport

W Londynie sukcesów jak na lekarstwo. Nie pozostaje nam nic innego jak patrzeć w przeszłość. Wystawa w Muzeum Poczty Polskiej w Gdańsku „Sport na walorach pocztowych” przynosi wiele takich wspomnień. Jedno z nich na karcie poniżej. To słynny bieg na 100 m. Stanisławy Walasiewicz na Igrzyskach w Berlinie w 1936 r. I pomyśleć, że znakomita sportsmenka spod Grudziądza czuła się rozczarowana srebrnym medalem. Dziś taki wynik wzięlibyśmy w ciemno.

Ze zbiorów R. Babuta

Nasza Stasia – czyli przekora muzealników

Posted in Aktualności, Biegi, Dyscypliny i konkurencje, Lekkoatletyka, Los Angeles 1932, Ludzie, Rzut dyskiem, Rzut oszczepem, Skok w dal, Stanisława Walasiewiczówna, Wystawa 2012 on Czerwiec 2, 2012 by prussport

Na wystawie „Citius-Altius-Fortius. Lokalny wymiar wielkiej idei sportu” pokazujemy ukształtowane przez sport osobowści, mocne charaktery. O ile jednak postaci Stefana Szelestowskiego (choć nieco zapomniany) czy choćby Andrzeja Grubby, Zenona Plecha, Krystyna Chojnowskiej-Liskiewicz oraz Jerzego Młynarczyka nie budzą zdziwienia, to zwiedzający przystają z zaciekawieniem przy Stanisławie Walasiewicz (1911-1980). Szukają w pamięci jej związków z Gdańskiem czy Pomorzem, rozglądają się, pytają. I rzeczywiście, sportsmenka urodziła się niedaleko Grudziądza ale pomieszkała w Polsce trzy miesiące i wyjechała z rodzicami do USA. Później jednak wielokrotnie bywała na Pomorzu, w Gdańsku także ale czy to jest powód umieszczenia na wystawie? Co więcej, jej dynamiczna sylwetka w nieodłącznym berecie widnieje na plakacie i wszelkich materiałach towarzyszących wystawie. O co chodzi?

Przyznać muszę, że to zabieg świadomy. Stanisława Walasiewicz to postać bardzo wyrazista, jedna z najwybitniejszych w historii naszego sportu. Oto lista jej osiągnięć umieszczona na stronie PKOl:

Była: 14-krotną rekordzistką świata (50 , 60, 80, 100, 200, 220 y, 1000 m), 7-krotną reprezentantką Polski w meczach międzypaństwowych (1929-1946 (33 starty, 22 zwycięstwa indywidualne), 46-krotną rekordzistką Polski (na dystansach od 50-1000 m, w biegach sztafetowych oraz  w skoku w dal, biegu 80 m pł i 5-boju) oraz  24-krotną mistrzynią Polski, m.. in. w biegu na 60 m (1934, 1935, 1938, 1946), 100 m (1934, 1935, 1938, 1946) i 200 m (1934, 1935, 1938, 1946). Rekordy życiowe: 60 m – 7.3 (24 września 1933 Lwów), 100 m – 11,6 (10 czerwca 1936 Cleveland), 200 m – 23.6 (4 sierpnia 1935 Warszawa), 400 m – 57,6 (18 sierpnia 1935 Budapeszt), 800 m – 2.18,3 (23 maja 1931 Cleveland), 80 m pł – 12,2 (15 września 1946 Brno), wzwyż – 1.49 (18 czerwca 1938 Cleveland), w dal – 6.125 (18 czerwca 1939 Cleveland), dysk – 38.99 (4 sierpnia 1930 Cornwall), oszczep – 38.94 (25 września 1938 Grudziądz), 3-bój – 190 (11 października 1933 Warszawa), 5-bój „N” – 369 (25 września 1938 Grudziądz).

Była dwukrotną olimpijką – oto jej wyniki (z tego samego źródła):

1932 Los Angeles: 100 m – 1 m. w przedb. (4 zaw.) z  wynikiem 11.9, 1 m. w półfin. (6 zaw.) z wynikiem 11.9 i 1 m. w finale (6 zaw.) z wynikiem 11.9, zdobywając złoty medalrzut dyskiem – 6 m. na 9 start. zawodniczek z wynikiem 33.60 (zw. reprezentantka USA L. Copeland – 40.48).
1936 Berlin: 100 m – 1 m. w przedb. (5 zaw.) z wynikiem 12.5, 2 m. w półfin. (6 zaw.) z wynikiem 12.0, 2 m. w finale (6 zaw.) z wynikiem 11.7, zdobywając srebrny medal.

Jej życie to także konieczność dokonywania wyborów i to bardzo zasadniczych. Walasiewicz zakwalifikowała się do olimpijskiej reprezentacji USA już na igrzyska w Amsterdamie w 1928 r. Była jednak za młoda na otrzymanie obywatelstwa. Cztery lata później nie było już z tym problemów i Amerykanie chcieli ściągnąć młodą Polkę do swojej kadry. Ta jednak podjęła bodaj najważniejszą decyzję w życiu – chciała reprezentować kraj urodzenia. Powiedziała wtedy:

„Zawsze czułam się Polką, gorąco pragnęłam, aby dla mnie i moich rodaków, którzy wyemigrowali do Ameryki, zagrano w Los Angeles Mazurka Dąbrowskiego i wciągnięto na maszt flagę polską. Dla nas, dla Polonii amerykańskiej, była to sprawa honoru i wynagrodzenia za wiele trudnych chwil, jakie niejednokrotnie przeżywaliśmy na obczyźnie”

*1932 Los Angeles: 100 m – 1 m. w przedb. (4 zaw.) z  wynikiem 11.9, 1 m. w półfin. (6 zaw.) z wynikiem 11.9 i 1 m. w finale (6 zaw.) z wynikiem 11.9, zdobywając złoty medalrzut dyskiem – 6 m. na 9 start. zawodniczek z wynikiem 33.60 (zw. reprezentantka USA L. Copeland – 40.48).
*1936 Berlin: 100 m – 1 m. w przedb. (5 zaw.) z wynikiem 12.5, 2 m. w półfin. (6 zaw.) z wynikiem 12.0, 2 m. w finale (6 zaw.) z wynikiem 11.7, zdobywając srebrny medal.

I była w tym konsekwentna aż do tragicznej śmierci. Jako zawodniczka zapisała wspaniałą kartę w dziejach polskiego sportu – dwa medale olimpijskie w jednej z najbardziej prestiżowych konkurencji lekkoatletycznych, setki medali i rekordów w biegach na różnych dystansach, biegach przez płotki, skoku w dal i wzwyż, rzucie dyskiem i oszczepem, pięcioboju. Na początku lat trzydziestych była bez wątpienia najlepszym sportowcem Polski – kroku dotrzymywał jej tylko Janusz Kusociński. Jej postać inspirowała wielu młodych sportowców, dla których była wzorem, nauczycielką. Choć to słowo mocno dziś niepopularne – była patriotką. Zginęła zastrzelona na parkingu centrum handlowego w Cleveland, gdzie wybrała się podobno aby zrobić zakupy na godne powitanie polskiej reprezentacji koszykarek, która przebywała wtedy w USA. Wykonana wtedy sekcja zwłok i jej wyniki miały tragiczne skutki dla pamięci o „Stasi”, jak mawiały o niej przyjaciółki. Od tej pory pisze się jedynie o jej żeńskich i męskich narządach płciowych, niektórzy stawiają pod znakiem zapytania jej wyniki a tak w ogóle, to lepiej o niej nie wspominać, bo temat „śliski”. Pomnikową postać, nie tylko w wymiarze sportowym, która może być wzorem dla wielu młodych sportowców i Polaków zamknęliśmy w szafie niepamięci! To dlatego zdecydowaliśmy się na zaprezentowanie licznych pamiątek po niej. Znajdują się w warszawskim Muzeum Sportu i Turystyki ale w zdecydowanej większości w magazynach. Kto wie, czy gdańska prezentacja nie jest największą do tej pory? Liczne trofea i medale, jej oryginalne kolce przypominają postać o której wstydzimy się pamiętać. Wypożyczyliśmy ich tak dużo, że nie wszystkie zmieściły się w gablotach – jak sygnet za zwycięstwo  w mistrzostwach Polski w pięcioboju (Łódź 1938). Ta część wystawy to hołd dla „naszej Stasi”, to wynik naszej przekory.

Warszawskie poszukiwania

Posted in Ludzie, Stanisława Walasiewiczówna, Wystawa 2012 on Lipiec 7, 2011 by prussport

Wystawa urodziła się w naszych głowach i wokół niej wiele rzeczy się „kręciło”. Wciągnęła nas i zafascynowała jednocześnie. Mieliśmy jej wizję. Wiedzieliśmy jakich tematów i jakich ludzi będzie dotyczyła. Nie miała być encyklopedyczną powtórką osiągniętych wyników. Nadszedł więc czas poszukiwań obiektów do wystawy. Wjeżdżając pociągiem do Warszawy za oknem wita nas powstający Stadion Narodowy. Mimo wielu przeciwności z każdym dniem wygląda coraz okazalej. A jak będzie z naszą wystawą? Zaczęliśmy od warszawskiego Muzeum Sportu i Turystyki, które swoją siedzibę ma w Centrum Olimpijskim. Na parterze recepcja. Wjeżdżamy windą do muzeum. Co tam znajdziemy? Czy nasze oczekiwania wobec tego miejsca nie są  zbyt wygórowane? Zaczyna się jednak świetnie. Fantastyczni ludzie, którzy chętnie nam pomagają. Za oknem cudowny widok na Warszawę więc kawa smakuje tym bardziej. Po przewertowaniu zasobów zapełnił się nasz notes z kolejnymi wpisami. Nie myśleliśmy,że wyjazd będzie tak owocny. Zaskoczenie nasze dotyczyło zwłaszcza sportu obozowego. Zarówno obiekty jak i zdjęcia wpisały się w naszą ideę wystawy.

Stanisława Walasiewiczówna. Ostatni raz odwiedziła Polskę w 1977 r. przekazując jednocześnie wiele pamiątek związanych ze sportem… i nie tylko. I to właśnie będzie interesującym elementem wystawy. Pokazanie ludzi jakimi byli nie tylko na sportowych arenach lecz także poza nimi. Paszport, wizytówki, pamiątkowy wpis będą równie ciekawe co wyjątkowej urody dyplom, medale czy sportowe buty.

Wychodząc mijamy w holu Irenę Szewińską. Wcześniej widziana  przez nas tylko w telewizji. Z tego też się cieszymy…

%d blogerów lubi to: